Szynka parmeńska w Biedronce i inne szynki włoskie

Czym jest szynka parmeńska i prosciutto crudo?

Włoskie wędliny od pokoleń cieszą podniebienia na całym świecie, choć sklepowe etykiety potrafią nieźle zamieszać w głowie. Po włosku „prosciutto" to po prostu szynka i nic więcej. Za granicą słowo to zrobiło jednak karierę jako synonim wędliny z wyższej półki: cienkich, rozpływających się w ustach plastrów wieprzowiny. Nie każde prosciutto to jednak od razu szynka parmeńska.

Termin prosciutto crudo oznacza szynkę surową, nacieraną morską solą i zostawioną na długie miesiące, żeby dojrzewała. Bazą jest zawsze cała wieprzowa noga razem z kością.

To właśnie kość, obecna podczas wielomiesięcznego leżakowania, utrzymuje strukturę mięsa i stopniowo uwalnia jego aromat. Po zakończeniu cyklu usuwa się ją albo zostawia, zależnie od tradycji regionu i wymogów handlu.

Szynka parmeńska (wł. Prosciutto di Parma) to najbardziej prestiżowa, ściśle uregulowana odmiana crudo. Jej sekret tkwi w mikroklimacie prowincji Parma w regionie Emilia-Romania. Receptura jest prosta: mięso wieprzowe i sól morska, bez konserwantów, azotynów czy wzmacniaczy smaku. Przy wyborze warto pamiętać, że szynka parmeńska biedronka to jedna z dostępnych w markecie opcji, ale o jakości decyduje certyfikat, nie sama sieć sklepów.

Parma kojarzy się z Parmigiano Reggiano, królem serów, ale to dwa zupełnie różne produkty, które łączą tylko region i wierność tradycji.

Krojenie prosciutto crudo to nie fanaberia, tylko konieczność. Plastry muszą być cienkie jak bibułka. Wtedy tłuszcz topi się od ciepła podniebienia i od razu uwalnia maślany, lekko słodkawy aromat.

Prosciutto crudo a cotto: jak się różnią?

Wspólna nazwa bywa myląca, bo oba wyroby dzieli wszystko: technologia, smak i zastosowanie w kuchni. Crudo znaczy po włosku „surowy", a cotto „gotowany". Różnica sprowadza się więc do tego, czy mięso w ogóle widziało ciepło.

Crudo nie dostaje ani odrobiny ciepła. Oczyszczone udźce zasypuje się solą morską i wystawia na działanie przewiewu. Leżakują zazwyczaj minimum 12 miesięcy, a te lepsze sztuki dojrzewają znacznie dłużej w chłodnych, przewiewnych piwnicach. Mięso traci z czasem wodę, smak się koncentruje, a barwa przechodzi w rubinową, poprzecinaną białym tłuszczem. Efekt to wyrazisty, lekko orzechowy smak z kremowym, maślanym zakończeniem. Dla porównania prosciutto crudo a cotto różnią się właśnie tym etapem obróbki termicznej.

Prosciutto cotto powstaje inaczej. Wykostkowane udźce trafiają do solanki z ziołami, potem do pieca parowego, gdzie gotują się powoli w temperaturze około 70°C. Później wystarczy tydzień lub dwa odpoczynku. Gotowy wyrób ma jasnoróżowy kolor, jest wilgotny i miękki, a w smaku łagodny.

Żeby szybko ocenić, która szynka pasuje do planowanego dania, porównaj ich najważniejsze cechy:

• Sposób wytwarzania: prosciutto crudo potrzebuje tylko soli morskiej i wielu miesięcy leżakowania. Cotto to wędlina peklowana, a potem delikatnie gotowana na parze lub pieczona.

• Smak i struktura: crudo ma głęboki, orzechowo-słodkawy smak i rozpływa się na języku. Cotto jest soczyste, delikatne i miękkie, ale zwarte.

• Zastosowanie w kuchni: crudo najlepiej smakuje na zimno, z melonem, figami i chrupiącym chlebem, a wysoka temperatura je przesusza i podbija słoność. Cotto dobrze znosi zapiekanie w tostach, farszach i na pizzy.

Czego więc szukasz na talerzu? Jeśli chcesz wyrazistego dodatku na deskę przekąsek, bierz crudo. Jeśli potrzebujesz łagodnej bazy do ciepłych tostów czy zapiekanek, lepsze będzie cotto. Wybór między rodzajami szynek warto zawsze dopasować do tego, co planujesz podać.

Szynka parmeńska Biedronka: czy warto kupić?

W dyskontach paczkowane szynki dojrzewające to stały element oferty. Pojawiają się pod markami własnymi albo w tygodniach tematycznych. Kupując w markecie szynki włoskie, trzeba jednak liczyć się z kompromisem między ceną a jakością. Na co dzień to wygodne rozwiązanie, pod jednym warunkiem: musisz umieć czytać etykietę.

Etykieta powie ci prawdę. Oryginalna szynka parmeńska DOP zawiera tylko dwa składniki: udziec wieprzowy i sól morską. Azotyn sodu (E250), saletra (E252) czy sztuczne regulatory kwasowości są tu zakazane przez wytyczne konsorcjum.

Na półce w Biedronce szukaj żółto-czerwonego logo Chronionej Nazwy Pochodzenia i korony Księstwa Parmy. Te symbole potwierdzają, że mięso dojrzewało co najmniej 14 miesięcy w prowincji Parma i powstało według tradycyjnych reguł.

Obok oryginału często leży zwykłe crudo albo „szynka dojrzewająca typu włoskiego" bez bliższego określenia. Niższa cena kusi, ale zwykle idą za nią przyspieszacze dojrzewania, twardsza struktura i płaski, mocno słony smak. Przy porównywaniu rodzajów szynek w sklepie warto sprawdzić, czy na etykiecie widnieje oznaczenie pochodzenia. Jak więc wybierać?

• Oryginalna szynka z certyfikatem (Prosciutto di Parma DOP): dobry wybór na domową deskę przekąsek, do melona, świeżych fig czy grissini, gdzie liczy się maślany smak i jakość plastra.

• Zwykłe crudo bez oznaczenia pochodzenia: tańsza opcja, która sprawdzi się w cieple, na przykład do owinięcia szparagów przed pieczeniem, na gorącą pizzę albo jako baza wyrazistego sosu do makaronu. Taka szynka crudo nie musi być złej jakości, ale nie daje gwarancji tradycyjnej receptury.

Zakupy w markecie to przede wszystkim wygoda i porcja akurat na jeden raz. Jeśli zależy ci na prawdziwym włoskim smaku, wypatruj skrótu DOP i omijaj paczki z długą listą konserwantów.

Jak rozpoznać dobrą szynkę parmeńską?

Dobry produkt poznasz, zanim go spróbujesz. Wystarczy spojrzeć na strukturę mięsa, kolor tłuszczu i certyfikaty. Z takimi wskazówkami łatwo odróżnić przemysłową imitację od szynki, która dojrzewała miesiącami.

Znak jakości i czas dojrzewania

Najpewniejszym dowodem autentyczności jest wypalona na skórze pięcioramienna korona książęca (corona ducale). Konsorcjum przyznaje ją dopiero po serii testów laboratoryjnych i organoleptycznych. Na paczkowanych plastrach znajdziesz ją jako czarne lub złote logo. Jeśli kupujesz szynkę parmeńską w ciąży lub dla gości, ten znak jest najlepszą wskazówką.

Prawdziwa szynka parmeńska wymaga cierpliwości. Dojrzewa co najmniej 14 miesięcy, a najlepsze partie leżą w przewiewnych piwnicach dwa, a nawet trzy lata, stając się kruchsze i bardziej złożone w smaku.

Wygląd plastra, kolor i tłuszcz

Wygląd plastra mówi sporo o szynce. Dobry plaster jest sprężysty, lekko lśni i nie zasycha na brzegach. Zwróć uwagę na trzy rzeczy:

• Barwa mięsa: autentyczna szynka ma rubinowy lub ciepły, różowoczerwony kolor. Szare, sine albo wyjątkowo jaskrawe odcienie sugerują barwniki.

• Tłuszcz: powinien być śnieżnobiały lub lekko kremowy. Zażółcony albo zjełczały to zły znak. To on nadaje wędlinie maślaną miękkość i chroni ją przed wysychaniem.

• Białe punkty na mięsie: drobne, chrupiące grudki przypominające ziarenka piasku to tyrozyna, czyli skrystalizowany aminokwas. Nie są wadą, wręcz przeciwnie: świadczą o powolnym dojrzewaniu i rozpadzie białek.

Aromat i profil smakowy

Prawdziwa szynka parmeńska nie piecze w język ostrą solą. Jest łagodnie słodka, gładka i ma głęboką nutę umami. Skąd ten lekko orzechowy posmak? Z diety świń, które tradycyjnie poi się serwatką z produkcji Parmigiano Reggiano. Wyjmij plaster z lodówki i daj mu chwilę, żeby złapał temperaturę pokojową, a poczujesz czysty, głęboki zapach mięsa.

Co oznacza DOP przy szynce parmeńskiej?

DOP, czyli Denominazione di Origine Protetta (Chroniona Nazwa Pochodzenia), to certyfikat, który Unia Europejska nadała szynce parmeńskiej w 1996 roku. Dostają go tylko produkty, których smak wynika z konkretnej geografii i wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Na opakowaniu Prosciutto di Parma ten symbol oznacza, że każdy etap produkcji był kontrolowany.

Zasady DOP nie dopuszczają kompromisów, a za ich złamanie grozi szereg stopniowanych sankcji, aż po utratę uprawnień w przypadku rażących i uporczywych naruszeń. W oznaczeniu IGP część etapów może odbywać się poza macierzystym regionem. DOP wiąże cały łańcuch produkcji z prowincją Parma. Kupując szynkę z tym symbolem, masz gwarancję trzech zasad:

• Kontrolowane pochodzenie surowca: mięso pochodzi wyłącznie od dorosłych świń ras wskazanych w specyfikacji, wyhodowanych i ubitych w wyznaczonych regionach północnych i środkowych Włoch.

• Skład bez chemii: DOP zabrania stosowania azotanów, azotynów (w tym soli peklującej), barwników i sztucznych konserwantów. Legalny wyrób zawiera tylko włoskie mięso wieprzowe i sól morską.

• Ścisłe ramy geograficzne dojrzewania: suszenie i leżakowanie odbywa się w prowincji Parma, co najmniej 5 kilometrów na południe od via Emilia i na wysokości do 900 metrów n.p.m. Wiatr wiejący od Apeninów tworzy tam wyjątkowy mikroklimat.

Certyfikat to twoje ubezpieczenie. Płacisz za rzemiosło i czas, a nie za przemysłowy półprodukt dosuszony w komorze klimatycznej.

Prosciutto di Parma i San Daniele: różnice

Obie wędliny uchodzą za szczyt włoskiego rzeźnictwa i obie mają znak DOP, ale wystarczy jeden kęs, żeby poczuć różnicę. Zaczyna się od klimatu i tradycyjnych technik obróbki mięsa.

Parma dojrzewa w łagodnym, ciepłym powietrzu Emilii-Romanii, filtrowanym przez apenińskie zbocza. San Daniele powstaje na północnym wschodzie, we Friuli-Wenecji Julijskiej. W San Daniele del Friuli rześkie podmuchy z Alp mieszają się z wilgotną bryzą znad Adriatyku, co daje świetne warunki do powolnego suszenia. Słynne prosciutto san daniele różni się od parmeńskiego właśnie tym mikroklimatem i kształtem udźca.

Te odmienne środowiska wpływają na strukturę i aromat gotowego produktu. Poza geografią znaczenie ma też sam proces technologiczny, który decyduje o wyglądzie i smaku:

• Kształt i prasowanie: Prosciutto di Parma zachowuje zaokrągloną formę udźca. Szynka z San Daniele jest spłaszczana (przypomina gitarę), tradycyjnie zostawia się w niej racicę i wypala znak z symbolem SD. Dzięki temu lepiej odprowadza wilgoć, a mięso jest bardziej zwarte.

• Smak i aromat: szynka parmeńska ma słodkawy profil z maślanym zakończeniem. San Daniele jest lekko słodka, ale wyraźniej słona, z głębszymi nutami runa leśnego i kasztanów.

• Konsystencja: Parma (dojrzewa minimum 14 miesięcy, a w wariantach premium od 18 do 24 miesięcy) jest maślana i dosłownie znika w ustach. San Daniele (minimum 13 miesięcy leżakowania) jest bardziej zwarta, jędrna i mocniejsza w kęsie. Oba produkty to typowe szynki włoskie z certyfikatem, ale o odmiennym charakterze.

Wybór zależy od tego, co chcesz podać. Na letnią przystawkę z dojrzałymi owocami lepsza będzie słodsza Parma. Do deski z rustykalnym pieczywem i dojrzałymi serami świetnie pasuje mocniejsza San Daniele.

Jak podawać szynkę parmeńską prosciutto?

Nawet najlepsza szynka straci na urodzie, jeśli źle ją podasz. Podstawowa zasada: wyjmij plastry z lodówki na 15–20 minut przed podaniem. W temperaturze pokojowej tłuszcz mięknie, robi się przezroczysty i uwalnia aromaty. Ważne jest też krojenie. Mięso ma przypominać bibułkę, żeby topniało na języku prawie bez udziału zębów. Taka szynka parmeńska smakuje najlepiej właśnie w ten sposób.

Słodkawy smak crudo to dobra baza do klasycznych antipasti i nowoczesnych przekąsek. Tradycyjne połączenia równoważą słoność wędliny kwasowością, słodyczą lub chrupkością:

• Słodkie owoce: plasterki dojrzałego melona cantaloupe albo świeże figi z odrobiną miodu łagodzą wytrawny charakter mięsa słodyczą i sokiem.

• Włoskie pieczywo: chrupiące grissini, grzanki z ciabatty skropione oliwą czy bruschetta z rukolą dobrze kontrastują z maślaną teksturą wędliny.

• Kremowe sery: świeża mozzarella fior di latte albo burrata dodają mleczną łagodność i nie zagłuszają smaku szynki.

W daniach na gorąco prosciutto bywa kapryśne. Zbyt długa obróbka wysusza włókna i kumuluje sól. Na pizzę plastry najlepiej układać zaraz po wyjęciu placka z pieca, ewentualnie ze świeżą rukolą i wiórkami sera, żeby nie straciły miękkości.

Wyjątkiem jest rzymskie saltimbocca, w którym szynkę spina się wykałaczką z cielęciną i liściem szałwii, a potem bardzo krótko smaży na maśle. Wychodzi soczyste, intensywne w smaku danie.

Jak przechowywać szynkę parmeńską?

Otworzyłeś paczkę i co dalej? Szynka parmeńska szybko reaguje na suche powietrze w lodówce: szarzeje, twardnieje i traci aromat. Trzeba ją chronić przed wysychaniem, ale zostawić odrobinę dostępu powietrza. Otwarte plastry najlepiej zjeść w ciągu 3–5 dni i nie trzymać ich luzem na talerzu.

Dobrym sposobem, żeby plastry się nie sklejały i nie podsychały na brzegach, jest przełożenie ich arkuszami pergaminu lub papieru do pieczenia. Tak zabezpieczoną wędlinę trzymaj w chłodzie. Nie owijaj jej szczelnie folią spożywczą, bo dojrzewające mięso musi trochę oddychać.

Kilka prostych zasad pomoże zachować dobre warunki w lodówce:

• Temperatura: trzymaj wędlinę w 0–4°C, najlepiej na środkowej półce, gdzie temperatura jest najbardziej stabilna.

• Ochrona przed zapachami: luźno owinięte w papier plastry włóż do zamykanego pojemnika. Nie przejmą wtedy zapachów innych produktów.

• Bez mrożenia plastrów: cienko krojonego crudo nie warto zamrażać. Niska temperatura rozrywa delikatne włókna i po rozmrożeniu psuje kremową konsystencję tłuszczu.

Jeśli kupujesz prosciutto w jednym kawałku, odkrawaj tylko tyle, ile zjesz danego dnia, a miejsce cięcia owiń pergaminem. Skrawków i podsuszonej skórki nie wyrzucaj. Wrzucone do zupy jarzynowej, gulaszu czy sosu pomidorowego dadzą dużo naturalnego umami.

Czy szynka parmeńska jest bezpieczna w ciąży?

W ciąży menu wymaga większej uwagi. Klasyczne Prosciutto di Parma DOP to wyrób surowy, powstaje z mięsa i soli, bez gotowania czy parzenia. Wielomiesięczna utrata wilgoci tworzy niekorzystne środowisko dla drobnoustrojów, ale nie wyklucza całkowicie ryzyka obecności pierwotniaka Toxoplasma gondii czy bakterii Listeria monocytogenes. Pytanie o szynkę parmeńską w ciąży warto więc zawsze skonsultować z lekarzem.

Dlatego surowe crudo prosto z lodówki nie jest bezpiecznym wyborem dla przyszłych mam.

Czy trzeba więc zapomnieć o jej smaku? Nie. Wystarczy porządnie poddać wędlinę obróbce termicznej. Gdy temperatura wewnątrz potrawy przekroczy 70–75°C, drobnoustroje są unieszkodliwione i możesz jeść spokojnie.

Oto sprawdzone sposoby, by włączyć prosciutto do diety w ciąży:

• Pieczenie na pizzy: plastry ułożone na cieście przed włożeniem do pieca nagrzanego do 220–250°C robią się chrupkie, a wysoka temperatura zapewnia bezpieczeństwo mikrobiologiczne.

• Dodatek do sosów i zapiekanek: drobno pokrojoną szynkę podsmaż na patelni jako bazę sosu pomidorowego lub makaronowego. Obróbka eliminuje ryzyko zakażenia, a przy okazji wydobywa aromat.

Prosciutto cotto: gotowana szynka włoska to dobra alternatywa, bo przeszła obróbkę termiczną jeszcze w zakładzie. Można ją jeść na zimno, pod warunkiem że po otwarciu jest świeża. Wiele osób pyta, prosciutto cotto co to – to właśnie szynka gotowana, o łagodnym, delikatnym smaku.

Mała zmiana techniki wystarczy, żeby pogodzić bezpieczeństwo w ciąży z kulinarną przyjemnością. Zamiast surowej przystawki wybierz gorące danie z pieca lub patelni, a przy wątpliwościach zapytaj lekarza prowadzącego.

Inne szynki włoskie: pancetta i mortadela

Włoskie wędliny to nie tylko szynki z udźca. Na półkach sklepów na Półwyspie Apenińskim leżą wyroby o zupełnie różnych teksturach, smakach i pochodzeniu. Dobrymi przykładami są pancetta i mortadela, które urozmaicają codzienne dania i stanowią podstawę wielu tradycyjnych przepisów. Wśród rodzajów szynek i wędlin każdy znajdzie coś dla siebie.

Pancetta: włoski boczek dojrzewający

Pancetta to wieprzowy boczek nacierany solą morską i ziołami. W przeciwieństwie do polskiego boczku czy amerykańskiego bekonu nie jest wędzona. Dojrzewa wyłącznie w procesie powolnego suszenia.

Produkuje się ją głównie w Piemoncie i Emilii-Romanii. W przepisach piemonckich mięso często otula się rozgniecionym jałowcem i świeżo startą gałką muszkatołową, co nadaje mu korzenny charakter.

W sprzedaży najczęściej spotkasz dwie formy:

• Pancetta arrotolata (rolowana): zwinięta w ciasny rulon, z widocznymi naprzemiennymi warstwami mięsa i białego tłuszczu. Kroi się ją w bardzo cienkie plastry i podaje na deskę wędlin.

• Pancetta stesa (płaska): dojrzewa w płaskim płacie, zwykle kroi się ją w grubsze słupki lub kostkę. Po wytopieniu na patelni stanowi bazę sosów.

Dzięki dużej zawartości tłuszczu pancetta dobrze przenosi aromat przypraw, a przy tym zostaje miękka i maślana.

Mortadela: duma Bolonii

Mortadela to parzona wędlina z Bolonii. Robi się ją z trzykrotnie zmielonej wieprzowiny z dodatkiem sprężystych kostek słoniny z podgardla. Masę doprawia się ziarnami pieprzu, owocami mirtu, czosnkiem, gałką muszkatołową i kolendrą. Po napełnieniu osłonek wyrób trafia do pieców z suchym powietrzem albo do gorącej łaźni wodnej, gdzie powoli nabiera swojej gładkiej, jedwabistej struktury.

Prawdziwa Mortadella Bologna IGP ma aksamitną, zwartą strukturę i delikatny, lekko słodkawy smak bez śladu kwasowości. Razem z pancettą pokazuje, że włoscy rzeźnicy potrafią wydobyć z wieprzowiny naprawdę dużo: cierpliwością, dobrym doborem przypraw i szacunkiem do rzemiosła.

Do czego użyć pancetty i mortadeli?

W kuchni obie wędliny pełnią zupełnie inne role. Dojrzewający boczek mocno przenosi smak w daniach na gorąco, a parzona mortadela najlepiej wypada w zimnych kompozycjach albo jako dodatek do ciepłego pieczywa.

Pancetta jest niezastąpiona, gdy potrzebujesz chrupiących skwarek i aromatycznego wytopionego tłuszczu. Pokrojona w słupki to podstawa rzymskiej carbonary i spaghetti alla gricia. Wrzuć ją na zimną patelnię i wytapiaj powoli na małym ogniu. Cienkie plastry dobrze owijają pieczone szparagi czy suszone śliwki, a zrumienione na chrupko wzbogacą każdą bruschettę.

Mortadela wymaga delikatniejszego traktowania. Zbyt wysoka temperatura odbiera jej aksamitność, dlatego najlepiej kroić ją w niemal przezroczyste, falujące płaty. Na desce antipasti dobrze wygląda obok burraty i parmezanu. Co jeszcze możesz z nią zrobić?

• Panini i focaccia: cienko pokrojona mortadela z kremową stracciatellą lub mozzarellą, chrupiącą rukolą i pesto pistacjowym to klasyczna, sycąca kanapka.

• Wykończenie pizzy: plastry układa się na cieście dopiero po wyjęciu z pieca. Wędlina tylko lekko ogrzewa się od gorącego spodu i zachowuje aromat oraz wilgotność.

• Farsz do smażonych panzerotti: drobno posiekana mortadela, zmieszana ze świeżą ricottą i startym parmezanem, nadaje pierożkom maślany smak.

• Lekkie sałatki: zwinięte ruloniki wędliny dobrze łączą się z liśćmi cykorii, oliwkami, karczochami i lekkim winegretem na bazie octu balsamicznego.

Kiedy znasz temperaturę i technikę krojenia, możesz wykorzystać te wędliny w pełni. A jeśli w sklepie zabraknie oryginalnej pancetty? W sosach zastąpi ją guanciale albo polski suszony boczek. Mortadelę na świeżej focacci czy w sałatce z powodzeniem wymieni dobre prosciutto cotto. Jeśli zależy ci na wyrazistym smaku, crudo di Parma będzie najlepszym wyborem na deskę przekąsek.

FAQ

Czym różni się szynka parmeńska od szynki San Daniele?

Szynka parmeńska i San Daniele różnią się kształtem, regionem produkcji oraz smakiem. Parma ma bardziej zaokrąglony kształt, a San Daniele jest prasowana na płasko. Parma jest zwykle słodsza i maślana, a San Daniele ma bardziej zwartą strukturę i wyraźniejsze nuty orzechowe oraz leśne.

Jak rozpoznać oryginalną szynkę parmeńską DOP w sklepie?

Oryginalną szynkę parmeńską rozpoznasz po pięcioramiennej koronie książęcej i oznaczeniu DOP. Na opakowaniu szukaj logo Consorzio del Prosciutto di Parma oraz składu ograniczonego do udźca wieprzowego i soli morskiej. Brak azotynów i konserwantów to ważny znak autentyczności.

Czy szynka parmeńska z Biedronki ma certyfikat DOP?

Tak, w Biedronce można kupić szynkę parmeńską z certyfikatem DOP, ale nie każda szynka crudo w tej sieci ma to oznaczenie. Sprawdź na etykiecie znak DOP oraz koronę Księstwa Parmy. Produkty bez certyfikatu mogą zawierać konserwanty i mieć inny smak.

Dlaczego prosciutto crudo nie nadaje się do gorących potraw?

Prosciutto crudo nie nadaje się do długiego gotowania, bo wysoka temperatura wysusza mięso i wzmacnia jego słoność. Najlepiej dodawać je po zakończeniu obróbki, na przykład na gorącą pizzę lub do makaronu. Dzięki temu zachowuje delikatną strukturę i aromat.

Jak długo można przechowywać otwartą szynkę parmeńską w lodówce?

Otwartą szynkę parmeńską należy zjeść w ciągu 3–5 dni od rozpakowania. Przechowuj ją w 0–4°C, najlepiej w szczelnym pojemniku, oddzielając plastry pergaminem. To ogranicza wysychanie, twardnienie tłuszczu i przejmowanie zapachów z lodówki.

Czy szynka parmeńska w ciąży jest bezpieczna po podgrzaniu?

Tak, szynka parmeńska jest bezpieczna w ciąży po podgrzaniu do co najmniej 70–75°C. Taka temperatura zmniejsza ryzyko toksoplazmozy i innych drobnoustrojów. Jeśli chcesz jeść ją na zimno, wybierz prosciutto cotto, czyli szynkę gotowaną.

Jak podawać szynkę parmeńską, żeby zachowała najlepszy smak?

Szynkę parmeńską wyjmij z lodówki 15–20 minut przed podaniem, aby nabrała temperatury pokojowej. Plastry krojone bardzo cienko najlepiej smakują z melonem, figami, kremowym serem lub chrupiącym pieczywem. Cieńsze plastry lepiej uwalniają aromat i delikatną słodycz.